PL EN RU    E-BIULETYN ZALOGUJ SIĘ
Centrum Prawa Żywnościowego - logotyp
Menu

Aktualności z dziedziny prawa żywnościowego

11.05.2020Za mało, za wiele – kiedy ilość kwasu askorbinowego jest znacząca i jakie są tego konsekwencje?

Z chemicznego punktu widzenia kwas askorbinowy jest organicznym związkiem chemicznym o wzorze C6H8O6. Sprawy komplikują się, jeżeli chcemy nazwać i scharakteryzować tę substancję w świetle prawa. W takim przypadku – w zależności od jej ilości – będzie pełniła różne funkcje i odmiennie wpływała na charakterystykę, a nawet przepisy dotyczące produktu.

Jednym z pierwszych skojarzeń z kwasem askorbinowym jest uznanie tej substancji za witaminę C. Przyjęte rozwiązanie należy uznać za właściwe zarówno w świetle rozporządzenia nr 1925/2006 wskazującego formy chemiczne witamin, którymi można wzbogacać żywność1, jak i w kontekście polskiego rozporządzenia regulującego suplementy diety i zawarte w nich witaminy2. Oba akty prawne jako jedną z dozwolonych form chemicznych witaminy C wymieniają właśnie „kwas L-askorbinowy”.

Drugą możliwością jest uznanie kwasu askorbinowego za dodatek do żywności. Zgodnie z rozporządzeniem nr 1333/20083 kwas askorbinowy należy do grupy I dodatków do żywności o numerze „E 300”. Jak precyzuje rozporządzenie nr 231/20124 - „kwas askorbinowy” należy rozumieć jako synonim „kwasu L-askorbinowego”.

Co zatem decyduje o tym, jak kwalifikowana będzie analizowana substancja w produkcie? Czy producent sam może stwierdzić, którą z funkcji – wzbogacająca albo uzupełniająca – wybiera dla kwasu askorbinowego? Czy kwestia uznania substancji za dodatek do żywności może wiązać się z ograniczeniami w stosowaniu witaminy C?

Jak wskazano na wstępie, wszystko zależy od ilość substancji występującej w produkcie. Kwas L-askorbinowy pełnić będzie funkcję wzbogacającą, jeżeli będzie to ilość znacząca. W takim przypadku konieczne będzie określenie jego masy na etykiecie zgodnie ze szczegółową regulacją dotyczącą odpowiednio żywności wzbogacanej albo suplementów diety. C6H8O6 będzie zatem substancją aktywną. Natomiast zawartość witaminy C w produkcie niespełniająca uznania jej za „znaczącą” sygnalizuje, że pełni ona w produkcie funkcję dodatku do żywności. W konsekwencji konieczne będzie wskazanie w wykazie składników funkcji technologicznej pełnionej przez kwas askorbinowy w produkcie. Zwykle jest on stosowany jako substancja konserwująca.

Powyższe ustalenia są niezwykle istotne w kontekście umieszczenia na etykiecie i w prezentacji produktu popularnych oświadczeń typu „bez konserwantów”, zapewnienia odpowiedniego znakowania, a także uniknięcia zakwestionowania w przypadku rodzajów żywności, w których stosowanie substancji konserwujących jest niedozwolone. Jednocześnie pod uwagę należy wziąć również możliwość naturalnego występowania w produkcie witaminy C.

Kluczowe jest zatem przeprowadzenie analizy poprawności składu i znakowania produktu, które okazuje się niezwykle złożone i wielowątkowe. W Centrum Prawa Żywnościowego wiemy, że taka ocena powinna być przeprowadzana zawsze case-by-case. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości, czy obecna w Państwa produkcie substancja obecna jest w ilości właściwej dla deklarowanej charakterystyki produktu, skontaktuj się z Nami. Skorzystaj ze wsparcia połączenia eksperckiej wiedzy naszych prawników z profesjonalizmem technologów żywienia i zapewnij zgodność Twoich produktów z prawem żywnościowym.

 

1Rozporządzenie (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji (Dz.U. L 404 z 30.12.2006 ze zm.).

2Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety (Dz.U.2018.195).

3Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz.U. L 354 z 31.12.2008, str. 16—33

4Rozporządzenie Komisji (UE) nr 231/2012 z dnia 9 marca 2012 r. ustanawiające specyfikacje dla dodatków do żywności wymienionych w załącznikach II i III do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 83 z 22.3.2012 ze zm).

Dodatkowe informacje:

Aby uzyskać szczegółowe informacje proszę przejść na TEN LINK

29.04.2020Zawieszenie biegu terminów z powodu COVID-19

Zgodnie z art. 15zzs ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 bieg niektórych terminów nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID. Przepis ten dotyczy terminów procesowych i sądowych m.in. w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych czy postępowaniach administracyjnych.

W praktyce oznacza to, że bieg terminu do dokonania poszczególnych czynności (np. wniesienia odwołania, skargi czy dokonanie innej czynności w postępowaniu) liczony będzie od dnia następnego po ustaniu stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Ma to szczególne znaczenie w przypadku toczących się postępowań. Podkreślić należy jednak, że czynności, które zostaną dokonane w postępowaniach i kontrolach są skuteczne (stanowi o tym ust. 7 omawianego przepisu). Zawieszenie biegu terminów nie wyklucza więc możliwości podejmowania określonych działań, a po ustaniu stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii nie będzie konieczności ich powtórzenia.

Dodatkowo, w określonych przypadkach (gdy wymaga tego interes publiczny lub ważny interes strony albo kontrolowanego lub gdy niepodjęcie czynności mogłoby spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzi lub zwierząt, poważną szkodę dla interesu społecznego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną) strona, uczestnik postępowania, kontrolowany czy ich kontrahent są obowiązani, na żądanie organu, sądu lub podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, w wyznaczonym przez nich terminie, do dokonania czynności określonej w tym żądaniu. Okoliczności takie powinny zostać jednak odpowiednio ocenione, a regulacja ta z pewnością nie może być nadużywana. Dozwolone jest także, na podstawie art. 15zzs ust. 9, wydawanie decyzji w całości uwzględniających żądanie strony lub uczestnika postępowania (a więc przychylnych określonym podmiotom).

W praktyce interpretacja przedmiotowego przepisu może budzić wątpliwości, wymaga więc dokładnej analizy w celu odpowiedniego zastosowania w konkretnym przypadku.

Kolejną kwestią jest określenie okresu zastosowania art. 155zzs, który dodany został do ustawy 31 marca 2020 r. (a więc w czasie trwania stanu epidemii). W tym zakresie ukazały się dwie interpretacje. Pierwsza wskazywała, że zawieszeniu ulegają terminy w czasie trwania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii (a więc od 14 marca 2020 r.). Drugie stanowisko natomiast określa moment zawieszenia lub przerwania biegu terminów na 31 marca 2020 r. (bo do tego momentu wszystkie terminy biegły zgodnie z dotychczasowymi regułami). Odpowiedź na powyższe niejasności udzielona została przez Ministerstwo Sprawiedliwości w Informacja w sprawie wstrzymania i zawieszenia terminów procesowych z dnia 3 kwietnia 2020 r.: „W związku z licznymi pytaniami i komentarzami, Ministerstwo Sprawiedliwości informuje, że przepisy stanowiące część „Tarczy antykryzysowej” dotyczące wstrzymania nierozpoczętego i zawieszenia rozpoczętego biegu terminu procesowego nie mają mocy wstecznej.” Zgodnie z komunikatem MS zawieszenie biegu terminów stosuje się od 31 marca 2020 r.

Jak w wielu innych przypadkach, także w odniesieniu do stosowania art. 15zzs, każda sytuacja musi zostać rozważona i oceniona indywidualnie.

Treść ustawy

Dodatkowe informacje:

Aby uzyskać szczegółowe informacje proszę przejść na TEN LINK

15.04.2020Wyrok WSA – zapewnienie dobrostanu zwierząt hodowlanych

Omawiany Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 lutego 2020 r., o sygn. akt II SA/Bd 394/19 dotyczący środków zaradczych w celu zapewnienia zdrowej i bezpiecznej żywności dotyczy stanu faktycznego, w którym Powiatowy Lekarz Weterynarii (PLW) nakazał skarżącemu zapewnić hodowanym kurczętom brojlerom warunki utrzymywania nieszkodliwe dla ich zdrowia oraz niepowodujące urazów, uszkodzeń ciała i cierpień na fermie, która podlegała kontroli. Jak wynikało z protokołów kontroli, u kurcząt znajdujących się na fermie stwierdzono kontaktowe zapalenie na powierzchni łap. PLW uznał, że utrzymywanie brojlerów w warunkach, które powodują powstanie u nich ww. zmian zapalnych, które pogarszają ich dobrostan, stanowi naruszenie art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt.

Strona odwołała się od decyzji i wskazała, że w ciągu kilku ostatnich lat kontrole IW nie wykazywały żadnych uchybień w zakresie zapewnienia odpowiednich warunków środowiskowych na fermie (podkreślony został także szereg działań, podejmowanych podczas hodowli zmierzających do zapewnienia dobrostanu kurcząt). Dodatkowo zwrócono uwagę na aspekt ogólnej odporności piskląt oraz postępu genetycznego, które mogą mieć wpływ na powstawanie problemu zapalenia kontaktowego na podeszwach.

Organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i podkreślił, że obiektywna ocena stanu zwierząt wskazuje na zaawansowany stan chorobowy części podeszwowej łapek kurcząt. Dodatkowo podkreślone zostało, że dobrostan wskazanych partii brojlera oceniony został w tym zakresie jako średni i niski (oczekiwana ocena to natomiast "bez uwag"). Strona wniosła Skargę na decyzję organu II instancji, zarzucając naruszenie zarówno przepisów procesowych, jak i materialnych.

WSA, w omawianym wyroku, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Organu I instancji. W uzasadnieniu podkreślił natomiast, że w protokołach kontroli, na podstawie których wydane zostały przedmiotowe decyzje, nie wskazano uchybień związanych z nieodpowiednimi warunkami hodowli, a ponadto, umieszczono zapis wskazujący, iż zwierzęta utrzymywane są w warunkach nieszkodliwych dla ich zdrowia oraz niepowodujących urazów i uszkodzeń ciała lub cierpień. W związku z powyższymi ustaleniami WSA uznał, że: „[…] wnioskowanie/domniemanie, że zmiany zapalne na łapkach brojlerów są skutkiem złych warunków ich utrzymania, jest niewystarczające do zastosowania wybranego środka zaradczego, biorąc pod uwagę, że protokoły z kontroli nie potwierdziły złych warunków utrzymania brojlerów. Co istotne, skoro w protokołach nr (...) i nr (...) wskazano na niezgodność w postaci widocznych zmian zapalnych na łapkach, a jednocześnie w protokołach tych oraz w protokole nr (...)/Dd stwierdza się, że warunki utrzymania zwierząt są prawidłowe, to oznacza to, że protokoły kontrolne nie potwierdziły związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy istniejącym stanem zapalnym łapek brojlerów a warunkami ich utrzymania.” Kolejnym istotnym wnioskiem WSA w rozpatrywanej sprawie jest stwierdzenie, że: „Definiowanie niezgodności jedynie poprzez jej skutek, a więc samo stwierdzenie schorzenia, bez określenia jakie reguły dotyczące ochrony zdrowia zwierząt i dobrostanu zostały naruszone, nie pozwala na zastosowanie skutecznego środka zaradczego w trybie przepisów art. 54 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 882/2004”.

Na podstawie opisanego wyżej stanu faktycznego oraz przeanalizowania sprawy przez WSA sformułowano następujące tezy:

  1. Zastosowanie środków zaradczych, o których mowa w art. 54 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt wymaga w pierwszej kolejności jasnego i jednoznacznego określenia oraz wykazania zaistnienia nieprawidłowości oraz że zastosowany środek zaradczy powinien stanowić skuteczny instrument do wyeliminowania nieprawidłowości.
  2. Przepis art. 54 ust. 1 rozporządzenia nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt stanowi dyrektywę kierunkową. Jeśli przepis nakazuje identyfikować rodzaj niezgodności i stosować środek zaradczy, oznacza to, że przy ustaleniu niskiego dobrostanu zwierząt należy ustalić jego przyczynę i zastosować adekwatny, proporcjonalny i skuteczny środek zaradczy. Zasadnicze bowiem znaczenie przy stoso
Dodatkowe informacje:

Aby uzyskać szczegółowe informacje proszę przejść na TEN LINK

14.04.2020Wizerunek wirusa – uwaga na sugerowanie właściwości leczniczych!

W procesie tworzenia etykiety środka spożywczego większość przedsiębiorców zwraca szczególną uwagę na zawarcie na niej wszystkich wymaganych prawem informacji. Z równie wysoką starannością w prezentacji środków spożywczych przedsiębiorcy unikają sugerowania właściwości leczniczych wyrażonych rozbudowanymi zwrotami nawiązującymi do nazw chorób lub ich symptomów, w mniejszym stopniu weryfikując graficzną warstwę oznakowania. Szczególnie w obecnej sytuacji popularne staje się wykorzystanie wizerunku wirusa do znakowania żywności. Tymczasem zaskakująco często to właśnie pojedyncze wyrazy lub obrazki umieszczone na etykiecie mogą być podstawą zakwestionowania produktu jako sugerującego właściwości lecznicze. O jakich sytuacjach mowa?

Zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 1169/20111 w przypadku środków spożywczych niedozwolone jest sugerowanie właściwości leczniczych. Dodatkowo sugerowanie właściwości leczniczych produktu może wiązać się z ryzykiem uznania go nie za żywność, ale za produkt leczniczy albo produkt z pogranicza regulowany przez przepisy ustawy prawo farmaceutyczne2. Należy zasygnalizować, że wprowadzenie produktu leczniczego do obrotu bez wymaganych w ustawie prawo farmaceutyczne procedur wiąże się z m.in. z odpowiedzialnością karną.

Jednocześnie ani rozporządzenie nr 1169/2011, ani ustawa prawo farmaceutyczne nie zawężają sposobów, którymi możliwe jest sugerowanie albo przedstawianie właściwości leczniczych. Tym samym ryzyko wystąpienia ewentualnego naruszenia należy oceniać uwzględniając szeroki kontekst prezentacji produktu.

Przykładowo zarówno grafiki ukazujące ludzkie ciało z elementami koloru czerwonego (mającego wskazywać zapewne na obniżenie bólu), słowa kojarzące się z medycyną i farmacją (dawkowanie, pacjent, schorzenie), jak i znany obecnie wszystkim wizerunek wirusa umieszczony na etykiecie wiążą się z wysokim ryzykiem zakwestionowania przez właściwy organ.

Niemniej, każdy produkt należy poddać odrębnej analizie, case-by-case, biorąc pod uwagę m.in. jego skład, użyte oświadczenia zdrowotne, całokształt szaty graficznej, nazwę fantazyjną.

Jeżeli względem swojego produktu mają Państwo jakiekolwiek wątpliwości w zakresie opisanych wyżej kwestii - służymy pomocą i zapraszamy do kontaktu.

 

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U.UE.L.2011.304.18 ze zm.).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz.U.2019.499 ze zm.).

Dodatkowe informacje:

Aby uzyskać szczegółowe informacje proszę przejść na TEN LINK

07.04.2020Wytyczne ws. postępowania z odpadami w czasie pandemii koronawirusa

Ukazały się wytyczne opracowane przez Ministra Klimatu i Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie postępowania z odpadami wytwarzanymi podczas trwania pandemii koronawirusa.

Wytyczne informują, że odpady wygenerowane przez osoby zdrowe, a stanowiące środki zapobiegawcze takie jak maseczki oraz rękawiczki (stosowane celem minimalizacji ryzyka zarażenia się i rozprzestrzeniania się koronawirusa np. w miejscu pracy, podczas zakupów czy w komunikacji miejskiej) powinny być wyrzucane do pojemnika lub worka przeznaczonego na odpady zmieszane.

Dodać również należy, że w dokumencie tym wyjaśnia się, co należy rozumieć poprzez termin „kwarantanna” czy „izolacja”, a ponadto dokonuje się wszechstronnego opisu sposobów postępowania w sprawie odpadów wytworzonych w miejscu kwarantanny lub izolacji przez osoby: narażone, zakażone, mające bezpośredni kontakt z osobami zakażonymi koronawirusem oraz chorych. Adresatami tych szczegółowych wytycznych są gminy, osoby zdrowe objęte kwarantanną (oraz osoby stosujące środki zapobiegawcze), osoby przebywające w izolacji oraz podmioty zajmujące się odbiorem odpadów i ich gospodarowaniem.

Mimo, że odpady te stanowią odpady komunalne, szczególnie ważne jest, by postępować z nimi zachowując szczególne środki ostrożności, gdyż nadal nie ma potwierdzonych ustaleń naukowych co do czasu aktywności koronawirusa na powierzchniach różnych materiałów wchodzących w skład odpadu.

Więcej na ten temat przeczytają Państwo TUTAJ

Dodatkowe informacje:

Aby uzyskać szczegółowe informacje proszę przejść na TEN LINK

06.04.2020Zakres kompetencji IJHARS do nakazu zmiany oznakowania produktu

Kompetencje, jakie przyznane zostały wojewódzkim inspektorom Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w ramach sprawowania kontroli obejmują m.in. nakaz poddania środka spożywczego określonym zabiegom. Stanowi o tym art. 29 ust. 1 pkt 2  Ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2178), który wskazuje, że: „Wykonując zadania, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a i e-i, wojewódzki inspektor, w drodze decyzji, może: […] 2) nakazać poddanie artykułu rolno-spożywczego, o którym mowa w pkt 1, określonym zabiegom”.

W praktyce wątpliwości budzi kwestia związana z zakresem zastosowania takiego nakazu w odniesieniu do oznakowania produktu. Organy często oprócz wskazania naruszenia oraz nałożenia obowiązku jego skorygowania, wskazują wprost jakie oznakowanie jest właściwe (jakich użyć sformułowań, co umieścić na etykiecie itp.). W zakresie informacji obowiązkowych, dla których wymogi te zostały uregulowane w aktach prawnych, wydaje się to właściwe (np. zapisy dotyczące terminu przydatności do spożycia, nazwy niektórych składników czy kolejność wskazywania niektórych informacji). Czy właściwe jest jednak nakazanie przez Organy zmiany oznakowania dotyczącego informacji dobrowolnych lub nieuregulowanych szczegółowo na wskazane przez nie wprost w decyzji? Działania takie wydają się nadużyciem i nie mieszczą się w granicach zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia.

Ważny jest w tym zakresie Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2015 r. o sygn. akt II GSK 2023/14, którego teza brzmi: „Przepisy art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz.U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 ze zm.) nie dają podstaw do nakazania przedsiębiorcy wprowadzania do obrotu produktu żywnościowego pod nazwą handlową wskazaną przez Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych.” W uzasadnieniu do ww. wyroku wskazano natomiast, że: „Czym innym bowiem jest zakazanie przedsiębiorcy działania niezgodnego z prawem, a czym innym znacznie dalej idący przejaw aktywności organu, niemieszczący się w jego kompetencji, jakim jest nakazanie przedsiębiorcy, pod jaką nazwą handlową może wprowadzać do obrotu dany produkt. Wkraczałoby to bowiem w chronioną Konstytucją RP sferę wolności gospodarczej (art. 22)”.

Orzeczenie to dotyczy nazwy produktu, jednak zasadne jest odniesienie go także do innych aspektów oznakowania (np. nazw składników, grafik czy haseł zawartych na etykiecie). Organ może zakazać działania niezgodnego z prawem, jednak nie jest właściwe nakazanie konkretnych zmian (jeśli przepisy prawne tego nie przewidują). W praktyce oznacza to, że Organ może określić, jakie są według niego właściwe zapisy i wskazać je literalnie jedynie w uzasadnieniu decyzji. Jeżeli natomiast uczyni to nakazując konkretną, ustaloną przez siebie zmianę oznakowania, istnieje prawdopodobieństwo, że decyzja zawiera uchybienia, a więc może wystąpić możliwość podjęcia polemiki.

Dodatkowe informacje:

Aby uzyskać szczegółowe informacje proszę przejść na TEN LINK

31.03.2020Epidemia a urzędowe kontrole żywności – nowe rozporządzenie Komisji

31 marca 2020 r. opublikowano rozporządzenie Komisji Europejskiej 2020/466 ws. środków tymczasowych mających na celu ograniczenie ryzyka dla zdrowia ludzi, zwierząt i roślin oraz dobrostanu zwierząt podczas określonych poważnych zakłóceń w systemach kontroli państw członkowskich z powodu choroby koronawirusowej (COVID-19). Akt wejdzie w życie 1 kwietnia 2020 r.

W motywach rozporządzenia wskazano, że obecny kryzys związany z chorobą koronawirusową (COVID-19) stanowi wyjątkowe i bezprecedensowe wyzwanie dla zdolności państw członkowskich do przeprowadzania pełnych kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych zgodnie z prawodawstwem UE. Podkreślono, że w związku z tymi szczególnymi okolicznościami należy wprowadzić środki w celu uniknięcia poważnego ryzyka dla zdrowia pracowników właściwych organów w taki sposób, aby nie wpływało to negatywnie na zapobieganie ryzyku dla zdrowia ludzi, zwierząt i roślin. Jednocześnie należy zapewnić właściwe funkcjonowanie jednolitego rynku w oparciu o prawodawstwo Unii dotyczące łańcucha rolno-spożywczego.

W rozporządzeniu wskazano m.in., że kontrole urzędowe i inne czynności urzędowe mogą być w drodze wyjątku przeprowadzane za pomocą środków porozumiewania się na odległość, a ponadto mogą być przeprowadzane przez specjalnie upoważnione osoby fizyczne, które pozostają w kontakcie z właściwym organem za pomocą dostępnych środków łączności.

Rozporządzenie będzie obowiązywało do 1 czerwca 2020 r.

Szczegóły rozporządzenia znajdą Państwo TUTAJ

Dodatkowe informacje:

Aby uzyskać szczegółowe informacje proszę przejść na TEN LINK

13.03.2020Sól czy sód – co należy deklarować na opakowaniu?

Zgodnie z ogólnymi zasadami etykietowania żywności znajdującymi się w rozporządzeniu nr 1169/2011, w ramach podawania informacji o wartości odżywczej, wskazać należy „sól”. „Sól” w tym przypadku oznacza jej zawartość obliczoną z użyciem wzoru: „sól = sód × 2,5” [1]. Z pozoru sprawa wydaje się zatem oczywista. Niemniej, stosując regulacje względem swoich produktów przedsiębiorcy zobowiązani są uwzględniać również przepisy szczegółowe dotyczące konkretnych kategorii żywności. Należy tym samym uwzględnić łacińską maksymę i jedną z reguł kolizyjnych stosowania prawa: prawo o większym stopniu szczegółowości należy stosować przed prawem ogólniejszym. Jak wygląda to w praktyce?

Biorąc pod uwagę powyższe, zgodnie z rozporządzeniem nr 2016/128 w przypadku żywności specjalnego przeznaczenia medycznego na etykiecie należy wskazać informacje o zawartości sodu jako jednego ze składników mineralnych[2]. Dodatkowo dopuszcza się powtórzenie informacji o zawartości sodu, jednakże w określonej wprost w akcie prawnym formie językowej poprzez wskazanie ilości soli, z doprecyzowaniem zawartego w niej sodu.

W przypadku suplementów diety przepisy rozporządzenia 1169/2011 w zakresie obowiązku informowania o wartościach odżywczych nie mają zastosowania. Tymczasem zgodnie z polskim rozporządzeniem w sprawie składu i oznakowania suplementów diety, obowiązkowo na etykiecie suplementu diety należy wskazać zawartość witamin i składników mineralnych oraz innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny efekt fizjologiczny w postaci liczbowej – w tym „sód”[3]. Nie jest natomiast wykluczone, na zasadzie dobrowolności, podanie również informacji o wartości odżywczej zgodnie z rozporządzeniem nr 1169/2011, gdzie wskazuje się „sól”.

Nieco odmienne normy mają zastosowanie w przypadku preparatów do początkowego żywienia niemowląt i preparatów do dalszego żywienia niemowląt, zgodnie z którymi na zasadzie odstępstwa, nie wskazuje się ilości soli w tej kategorii produktów[4]. Należy natomiast wskazać „sód” jako składnik mineralny obecny w produkcie.

Więcej trudności w oznakowaniu sprawiać mogą także kategorie żywności wyłączone spod regulacji rozporządzenia nr 609/2013, w tym m.in. środki spożywcze zastępujące posiłek, do kontroli masy ciała, regulowane obecnie częściowo w rozporządzeniu nr 2016/1413[5]. Ze względu na to, że przepisy są w niniejszym zakresie wyjątkowo nieprecyzyjne i niejednoznaczne, ustalenie jaki składnik powinien być wskazany jest sprawą wysoce skomplikowaną i wymaga odwołania się do różnych aktów prawnych, zarówno na poziomie krajowym, jak i wspólnotowym.

Dodatkowo w niniejszej kwestii istotną rolę odgrywać będzie również ogólna zasada prawa żywnościowego dotycząca „zakazu wprowadzania konsumenta w błąd”. Zgodnie ze wskazaną zasadą informacje na temat żywności muszą być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta oraz nie mogą wprowadzać go w błąd. Warto pamiętać, że jednoczesna informacja o „soli” oraz „sodzie” może być tym samym uznana za trudną do zrozumienia, o ile zostanie wskazana nieprawidłowo.

Przedsiębiorco, jeżeli kiedykolwiek miałeś wątpliwości wartości jakiej substancji wskazać na etykiecie – soli, sodu, a może obu jednocześnie – zapraszamy do kontaktu.

 

[1] Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. L 304 z 22.11.2011, str. 18—63 ze zm.).

[2] Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/128 z dnia 25 września 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 w odniesieniu do szczegółowych wymogów dotyczących składu żywności specjalnego przeznaczenia medycznego oraz informacji na jej temat (Dz.U. L 25 z 2.2.2016, str. 30—43 ze zm.).

[3] Rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety (Dz.U. z 2014 r. poz. 1237 ze zm.).

[4] Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/127 z dnia 25 września 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 w odniesieniu do szczegółowych wymogów dotyczących składu preparatów do początkowego żywienia niemowląt i preparatów do dalszego żywienia niemowląt oraz informacji na ich temat, a

Dodatkowe informacje:

Aby uzyskać szczegółowe informacje proszę przejść na TEN LINK