PL EN RU    E-KANCELARIA ZALOGUJ SIĘ
Centrum Prawa Żywnościowego - logotyp
Menu

Zasady określania pochodzenia żywności

22 Grudzień 2018

Wskazywanie kraju pochodzenia w oznakowaniu środków spożywczych jest obowiązkowe wyłącznie w ściśle określonych przypadkach, uregulowanych przepisami rozporządzenia nr 1169/2011 oraz przepisami sektorowymi dla niektórych branży. Niezależnie od tego podmioty działające na rynku spożywczym mogą podawać pochodzenie żywności na zasadzie dobrowolności – jednak w takim wypadku muszą zapewnić zgodność tej informacji z wymaganiami prawa.
Określenie pochodzenia żywności opiera się na przepisach rozporządzenia nr 952/2013, czyli tzw. Unijnym Kodeksie Celnym. W przypadku gdy dany środek spożywczy został pozyskany tylko w jednym kraju (tj. wszystkie jego składniki zostały pozyskane w danym kraju oraz cały proces produkcji odbywał się w tym kraju), określenie kraju pochodzenia nie powinno stanowić większych problemów.

Problem może pojawić się jednak w sytuacji, w której poszczególne etapy produkcji danego środka spożywczego odbywają się w różnych krajach bądź poszczególne składniki produktu pochodzą z innego kraju niż kraj, w którym wytwarzany jest wyrób końcowy. Dla określenia kraju pochodzenia takiego wyrobu prawodawca przyjął kryterium ostatniego istotnego, ekonomicznie uzasadnionego przetwarzania lub obróbki odbywających się w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu, które to czynności spowodowały wytworzenie nowego produktu lub stanowiły istotny etap wytwarzania. Rozporządzenie nr 952/2013 nie precyzuje tych pojęć. Pewne wskazówki interpretacyjne zostały jednak wypracowane w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości i literaturze przedmiotu. Należy wskazać, że każdy przypadek wymaga szczegółowej analizy i powinien być rozpatrywany indywidualnie.

CPŻ chętnie przeprowadzi dla Państwa analizę w celu ustalenia pochodzenia żywności – zachęcamy do kontaktu.

Powrót