PL EN RU    E-KANCELARIA ZALOGUJ SIĘ
Centrum Prawa Żywnościowego - logotyp
Menu

Ekologiczny, organiczny albo bio – wyjaśniamy „zielone” znakowanie

06 Lipiec 2020

W ostatnim czasie wyraźny jest wśród konsumentów trend zainteresowania żywnością ekologiczną. Wykorzystując te zmiany producenci środków spożywczych coraz częściej znakują je hasłami „bio”, „organic” i „eko”, by zachęcić do zakupu. Należy jednak uważać – możliwość znakowania produktów w ten sposób jest dokładnie i szczegółowo opisana w przepisach. Co zatem trzeba zawrzeć na etykiecie ekologicznego produktu?

Na wstępie należy zaznaczyć, że kwestię oznakowania produktu jako „eko” reguluje przede wszystkim rozporządzenie nr 834/20071, natomiast jego postanowienia doprecyzowuje rozporządzenie nr 889/20082. Pierwsze z nich wskazuje, że wykorzystanie terminów sugerujących nabywcy, że produkt lub jego składniki lub materiały paszowe zostały uzyskane zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, w tym poprzez określenia „bio”, „eco” i inne mające tożsame znaczenie dla przeciętego konsumenta (np. „organiczny”, „organic”, „ekologiczny”) na etykiecie produktu wymusza spełnienie konkretnych warunków i uwzględnienie w oznakowaniu dodatkowych elementów.

Jednym z takich elementów jest numer identyfikacyjny organu kontrolnego lub jednostki certyfikującej. Wykaz takich jednostek w Polsce dostępny jest pod adresem: https://www.gov.pl/web/rolnictwo/jednostki-certyfikujace. Co istotne, nie ma konieczności wskazywania na etykiecie numeru konkretnego certyfikatu, który wraz z każdą partią surowca będzie ulegał zmianie. Konieczne jest natomiast wskazanie numeru charakteryzującego jednostkę certyfikującą w określonym przepisami formacie. Drugim obowiązkowym elementem produktu prezentowanego jako „bio”, w przypadku żywności paczkowanej, jest wskazanie wspólnotowego logo „euro-liścia”. Techniczne aspekty grafiki – jej kolorystykę i wymiary – precyzyjnie określa przywołane już rozporządzenie nr 889/2008. Co ciekawe, nie zawsze logo to musi być w kolorze zielonym Pantone nr 376. Wyjątki od tej zasady uzależnione są od pozostałych elementów konkretnej etykiety i ogólnego odbioru wizualnego opakowania. Trzecim elementem, który powinien być umieszczony w tym samym polu widzenia jak logo, jest oznaczenie miejsca produkcji nieprzetworzonych produktów rolniczych, z których wytworzono końcowy produkt. W świetle prawa istnieją trzy możliwości wskazania tej informacji: „rolnictwo UE”, „rolnictwo spoza UE” albo „rolnictwo UE/ spoza UE”.

Na tym nie koniec komplikacji. Wskazane elementy powinny być umieszczone w odpowiednim miejscu, kolejności i w odpowiedni sposób. Ponadto powinny także współgrać z ogólnymi wymogami dotyczącymi znakowania produktu wskazanymi m.in. w rozporządzeniu nr 1169/20113. Sprawa znakowania takich produktów jest zatem niezwykle złożona i w praktyce sprawia wiele trudności.

Jeżeli wprowadzają albo planują Państwo wprowadzać do obrotu produkty oznakowane jako „bio” i mają wątpliwości w zakresie ich etykietowania - zachęcamy do skorzystania ze wsparcia Centrum Prawa Żywnościowego.

 

1 Rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.U. L 189 z 20.7.2007, str. 1—23 ze zm.).

2 Rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. L 250 z 18.9.2008, str. 1—84 ze zm.).

3 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. L 304 z 22.11.2011, str. 18—63 ze zm.).

Powrót